Toekomst van het Milieubeleid
Rond de eeuwwisseling trok het Rijk zich terug en kregen gemeenten steeds meer eigen verantwoordelijkheid over hun eigen milieubeleid.
‘Den Haag’ trok zich in het afgelopen decennium langzamerhand terug uit het milieubeleid. Gemeenten kregen de ene bevoegdheid na de andere, oftewel, de ene plicht na de andere. Het was dan ook niet zozeer uit genereusiteit dat het Rijk afstand deed van een deel van haar taken. Veel meer lag er een algemene tendens van toenemende desinteresse in het milieu aan ten grondslag. Deze decentralisatie betekende daarom meer werk en meer invloed voor gemeenten. Tegelijk ontstond ook de angst dat het landelijke milieubeleid zou worden uitgehold.
Dat kwam mede door het feit dat milieunormen niet langer heilig waren. Het werd zaak om consensus te bereiken, en dat kan door op de ene plek meer toe te staan dan op de andere. RuimteRijk concludeerde echter dat er sprake is van quasi-evenwicht. Milieubeleid verliest op lokaal niveau nogal eens van andere belangen. Niet voor niets zijn er in Nederland tal van plekken waar bewoners aantoonbaar ongezond wonen. Volgens RuimteRijk is het zaak dat er nieuwe doelen voor het milieubeleid komen. Door projecten beter op elkaar af te stemmen kan milieubeleid weer succesvol worden.